بآخرْ الشارعْ
كلمات الشاعر جوزيف حرب وألحان وتوزيع زياد الرحباني
غناء: هدى حدّاد
بآخرْ الشارعْ خَلْفْ الئناديلْ
في عيلة من تيابها عَحَْبلْ الغسيلْ
من بيَّاعْ الكازْ ومنْ عبدو الدكَّنْجِي
بتعرفْ شو مَهْمُومِة، شو ليلا طويلْ
بآخرْ الشارعْ خَلْفْ الئناديلْ
في عيلة من تيابها عَحَْبلْ الغسيلْ
من بيَّاعْ الكازْ ومنْ عبدو الدكَّنْجِي
بتعرفْ شو مَهْمُومِة، شو ليلا طويلْ
ببيتهَا مَسَاندْ عتئِتْ منْ زمانْ
نَمْليَّة ومَئَاعدْ في عليها ئمْصَانْ
عَيْلة بَيْتْهَا ئَاعِدْ على بَابُو النسيانْ
ومَحْطُوطَة جَرَايِدْ بشئوءْ الحيطانْ
وليلُ طويلْ وما ضووا ئَنْديلْ
وَحْدُو بيبئَى مطفِي مِنْ بَيْنْ الئَناديلْ
بآخرْ الشارعْ خَلْفْ الئناديلْ
في عيلة من تيابها عَحَْبلْ الغسيلْ
من بيَّاعْ الكازْ ومنْ عبدو الدكَّنْجِي
بتعرفْ شو مَهْمُومِة، شو ليلا طويلْ
أيامُنْ وحيدة، صوتُنْ عَمْ بئُولْ
بوجوهُمْ ئَصيدِة كَلامَا مَنئُولْ
من الريحْ العنيدِة وصِفْصَافِةْ أيْلُولْ
والشمس البعيدة إللي غابت على طول
زيتها قليل يا جوع القناديل
بيخلصوا وما بيخلص هالليل الطويل
بآخرْ الشارعْ خَلْفْ الئناديلْ
في عيلة من تيابها عَحَْبلْ الغسيلْ
من بيَّاعْ الكازْ ومنْ عبدو الدكَّنْجِي
بتعرفْ شو مَهْمُومِة، شو ليلا طويلْ
Al final de la calle
Letra de Joseph Harb; música y arreglos de Ziad Rahbani
Al final de la calle, tras las farolas
Una familia cuya ropa está tendida en el tendedero
Del vendedor de queroseno y de Abdo, el dueño de la tienda
Sabes lo mal que lo está pasando ella, lo larga que es su noche
En su casa hay cojines desgastados desde hace mucho tiempo
Una despensa y sillas con camisas encima,
Una familia a la que el olvido se sienta en la puerta de su casa
Los periódicos están puestos en las grietas de las paredes
Y una larga noche, y no encendieron una lámpara,
Solo una permanece apagada entre las lámparas
Sus días solitarios. Sus voces dicen
En sus rostros hay un poema de palabras prestadas
Del viento rebelde y el sauce de septiembre
Y el sol lejano que hace tiempo que se ha puesto
Su aceite escasea, oh hambre de las lámparas
Se agotan, pero esta larga noche nunca se acaba
At the end of the street
Lyrics by Joseph Harb; music and arrangement by Ziad Rahbani
Performed by: Huda Haddad
At the end of the street, behind the streetlights
A family whose clothes hang on the clothesline
From the kerosene seller and Abdo the shopkeeper
You know how troubled she is, how long her night is?
In her house has cushions that have aged long ago
A pantry and chairs with shirts on them,
A family whose the oblivion sits on the door of her house
Newspapers are crammed into the cracks in the walls
And a long night, and they didn't light a lamp,
Only one remains unlit amongst the lamps
Their lonely days. Their voices say
In their faces are a poem of borrowed words
From the stubborn wind and the willow of September
And the distant sun that has long since set
Its oil is scarce, oh hunger of the lamps
They run out, but this long night never ends
Au bout de la rue
Paroles de Joseph Harb ; musique et arrangement de Ziad Rahbani
Interprétée par : Huda Haddad
Au bout de la rue, derrière les lampadaires
Une famille dont les vêtements sont suspendus à la corde à linge
Du vendeur de kérosène et d’Abdo le commerçant
Tu sais combien elle est tourmentée, combien sa nuit est longue
Dans sa maison, il y a des coussins qui ont vieilli depuis longtemps
Un garde-manger et des chaises recouvertes de chemises,
Une famille dont l’oubli trône sur la porte de sa maison
Des journaux sont fourrés dans les fissures des murs
Et une longue nuit, et ils n’ont pas allumé de lampe,
Une seule reste éteinte parmi les lampes
Leurs jours solitaires. Leurs voix disent
Sur leurs visages, un poème de mots empruntés
Au vent obstiné et au saule de septembre
Et au soleil lointain qui s’est couché depuis longtemps
Son huile est rare, ô faim des lampes
Elles s’éteignent, mais cette longue nuit ne finit jamais
Abo Alqasem Almisyeeti
Am Ende der Straße
Text: Joseph Harb; Musik und Arrangement: Ziad Rahbani
Gesungen von: Huda Haddad
Am Ende der Straße, hinter den Straßenlaternen
Eine Familie, deren Kleidung auf der Wäscheleine hängt
Vom Kerosinverkäufer und Abdo, dem Ladenbesitzer
Du weißt, wie unruhig sie ist, wie lang ihre Nacht ist
In ihrem Haus stehen Kissen, die schon lange alt sind
Eine Speisekammer und Stühle, auf denen Hemden liegen,
Eine Familie, deren Vergessenheit an der Tür ihres Hauses sitzt
Zeitungen sind in die Ritzen der Wände gestopft
Und eine lange Nacht, und sie haben keine Lampe angezündet,
Nur eine bleibt unter den Lampen unangezündet
Ihre einsamen Tage. Ihre Stimmen sagen
In ihren Gesichtern liegt ein Gedicht aus geliehenen Worten
Vom hartnäckigen Wind und der Weide im September
Und der fernen Sonne, die längst untergegangen ist
Ihr Öl ist knapp, oh Hunger der Lampen
Sie gehen aus, doch diese lange Nacht endet nie
